Today I believe only one thing: MAKE THINGS HAPPEN.
And everything follows.
----
Our youth ministry will meet again tonight to discuss plans for 2010. I am much excited about the plans of the team for this year. After the core group bonding we had the previous year, I think it's high time that we end our incubation period and finally shift our focus to the young people who are not among us. I'd like us to aim for those youths who want to be active in the mission of the church. At the end, I want all of us to be one in vision. Anything is possible if we just make things happen.
----
Why do I have the sensing that Cesar Mancao's testimonies against Sen. Panfilo Lacson, however true, are just his tactics to gain more media exposure as he is running for a government position in their province? Whatever happened to this country's pure love for justice?
----
I came across a good reading in the internet lately. Here's the link: http://www.scribd.com/doc/23711234/What-Matters-Now
I'm back to my core somehow.
Friday, January 8, 2010
The Sound of Story
"Millions survive without love or home, almost none in silence. The opposite of silence leads nearly to narrative, and the sound of story is the dominant sound of our lives." -Reynolds Price
Thursday, January 7, 2010
Not So Awesome
This day is one of those days-- unwanted. Except for a meeting I just had for a certain project, nothing productive happened. I feel guilty for slacking off. Ok, my fault. Still, there's this urge to work hard. However, something wrong has been afloat within my system lately. I guess I need long hours of recollection to identify the source of this restlessness.
I still love what I am doing at work. Except for some menial tasks, like copy-pasting letters someone else drafted, I can still feel the urge to do more and to give more of myself in most of the tasks. I want a change soon. As to whatever change it is, it still has to be discovered.
I think everything is a result of my powerful procrastination person. Indeed, it has evolved into a fully grown adult-- this procrastination urge is killing me. I must do something about it soon so things like long delayed projects can start rolling freely and smoothly.
That's all for now. Have to make the most out of the few minutes I have here.
I still love what I am doing at work. Except for some menial tasks, like copy-pasting letters someone else drafted, I can still feel the urge to do more and to give more of myself in most of the tasks. I want a change soon. As to whatever change it is, it still has to be discovered.
I think everything is a result of my powerful procrastination person. Indeed, it has evolved into a fully grown adult-- this procrastination urge is killing me. I must do something about it soon so things like long delayed projects can start rolling freely and smoothly.
That's all for now. Have to make the most out of the few minutes I have here.
Saturday, January 2, 2010
For Woman Only
A while ago, when my sisters and I were whiling away the hours exchanging stories ranging from Mica's (our kid pamangkin) holloween-ish attire today to Papa's attachment to his grandchildren, we bumped upon the issue of today's kiddie TV. Lyn was the first to mumble her wise observation: "Bakit wala nang pambabaeng cartoons ngayon?", she threw in the dice. Then flashed all the memories of Bibe and her gay pal, Raymond, acting as characters in Sailormoon. Lyn made mention of other for girls cartoons like Wedding Peach, etc.
I didn't say much at all. I just thought of it myself and realized that perhaps, this world is indeed a male-dominated world that even kiddie TV yields to. Why not? Ever since I could remember, male cartoons like Voltes 5, Naruto, and others have infested daytime television. It's rare to find even commercials that empower women. Most teledramas and advertisements undermine the strength of woman to outlast prevailing societal influences. Women in today's media always have to subscribe to what the society wants them to be.
Whereas, men can reinvent. And indeed, constantly, the other gender is being reinvented in various powerholding forms. The revival of Pepeng Agimat, Panday and other Carlo J. Caparras's male heroes now dominate the mainstream.
Indeed, Eve is still in struggle not necessarily with Adam, but with the world. Even for the kids'.
I didn't say much at all. I just thought of it myself and realized that perhaps, this world is indeed a male-dominated world that even kiddie TV yields to. Why not? Ever since I could remember, male cartoons like Voltes 5, Naruto, and others have infested daytime television. It's rare to find even commercials that empower women. Most teledramas and advertisements undermine the strength of woman to outlast prevailing societal influences. Women in today's media always have to subscribe to what the society wants them to be.
Whereas, men can reinvent. And indeed, constantly, the other gender is being reinvented in various powerholding forms. The revival of Pepeng Agimat, Panday and other Carlo J. Caparras's male heroes now dominate the mainstream.
Indeed, Eve is still in struggle not necessarily with Adam, but with the world. Even for the kids'.
Wednesday, December 30, 2009
Tuesday, December 22, 2009
Promise
Promise. Magsusulat na ako araw-araw. Ayoko na ng guilt feeling pag iniiwasan ko ang mga salita at kwento sa isip ko. Pakiramdam ko mga tao silang pinapatay ko kapag hindi ko naisusulat. Minumulto nila ako tuwing gabi. Kinakatok nila ang takip ng bintana namin sa kwarto. Palakad-lakad sila tuwing alas-tres ng umaga, naghahanap ng katahimikan sa gilid ng kama namin. Kasalanan ko ang kanilang kamatayan. Sinakal ko sila noong kumain ako kaysa magsulat.
Promise. Isusulat ko na ang kwento ng journalist na... Ay! Nakalimutan ko na. Ayan na nga ba ang sinasabi ko, nakakalimutan ko na kung ano ang kwento ng mga napatay ko. Kung bakit sila nabuhay at kung bakit ko sila nasakal. Pero may mga ilan pa akong naaalala. Tulad ng kwento ng mga kaluluwang nagpapaligsahan sa Loyola Memorial Parks, undas, paramihan sila ng bisita. May special award ang may programa pang inihanda ang mga dalaw. May isang kaluluwang wala na ngang puntod, wala pang dalaw.
Aalalahanin ko ang mga kwentong naisulat ko. Nailibing ko na sila nang buhay pero titiyakin ko kung naputol na ngang talaga ang kanilang paghinga. Katulad ng kwento ng isang batang nagsunog ng mga gamit ng kapatid niya dahil iyon ang paborito ng tatay niya.
Ang dami kong kasalanan sa pagsusulat. Kinuntyaba ko ang tula para pagtakpan ang sigaw ng konsyensya kong bumuhay ng nobela. Oo, isang nobelang di pa nababasa saanman!
Bibigyang buhay kong muli ang mga kwento, ang mga salita. Promise. Promise.
Promise. Isusulat ko na ang kwento ng journalist na... Ay! Nakalimutan ko na. Ayan na nga ba ang sinasabi ko, nakakalimutan ko na kung ano ang kwento ng mga napatay ko. Kung bakit sila nabuhay at kung bakit ko sila nasakal. Pero may mga ilan pa akong naaalala. Tulad ng kwento ng mga kaluluwang nagpapaligsahan sa Loyola Memorial Parks, undas, paramihan sila ng bisita. May special award ang may programa pang inihanda ang mga dalaw. May isang kaluluwang wala na ngang puntod, wala pang dalaw.
Aalalahanin ko ang mga kwentong naisulat ko. Nailibing ko na sila nang buhay pero titiyakin ko kung naputol na ngang talaga ang kanilang paghinga. Katulad ng kwento ng isang batang nagsunog ng mga gamit ng kapatid niya dahil iyon ang paborito ng tatay niya.
Ang dami kong kasalanan sa pagsusulat. Kinuntyaba ko ang tula para pagtakpan ang sigaw ng konsyensya kong bumuhay ng nobela. Oo, isang nobelang di pa nababasa saanman!
Bibigyang buhay kong muli ang mga kwento, ang mga salita. Promise. Promise.
Sunday, December 20, 2009
Pasko na naman
Pasko na naman. O kay tulin ng araw.
Gusto ko ang Paskong Pinoy. Noong bata pa ko, palagi kong inaaabangan ang pagsapit nito. Excited akong matulog nang maaga para sa simbang gabi kahit na paidlip-idlip ako sa simbahan. Paborito ko ang lakaran pauwi, sinasabayan ng malamig na simoy ng hangin ang bawat hakbang naming magkakapamilya pabalik sa bahay. Tapos kakain kami ng lugaw o kaya e sopas na tinda ng kapitbahay namin. Susundan namin ito ng tulog. Paggising e magkukuwentuhan kami ng mga nakakatawang karanasan ng nakalipas na simbang gabi. Puno man ng pagka-abala sa paghahanda ng mga regalo, may panahon pa rin para umupo kasama ang buong pamilya sa sala para makipagkuwentuhan. Bago matulog, ihehele ako ng mga letra ng mga libro.
Gusto ko ang karoling. Noong bata pa ko, palagi rin akong nangbubulabog ng mga kapitbahay namin, kumakanta ako nang malakas, habang hinihintay ang kalansing ng barya mula sa bulsa ng mga kapitbahay namin. Ngayon, nakakatuwa pa ring marinig ang paulit-ulit at iba-ibang bersyon ng Ang Pasko ay Sumapit, inawit ayon sa pakakarinig ng mga makukulit.
Gusto ko ang noche buena. May handa o wala, masaya ang pamilya. Sinisimulan ito palagi sa pagsisimba at pagdarasal. At tinatapos sa mainit na pagbati ng Maligayang Pasko.
Gusto ko ang ideya na ang Pasko ay para sa pagmamahal at pagbibigayan. Maraming mga gustong mag-abot ng biyaya. Anumang regalo ay nakakapagpasaya. Higit sa lahat ang presensya. Sana araw-araw ay maging Pasko lagi.
Gusto ko ang Paskong Pinoy. Noong bata pa ko, palagi kong inaaabangan ang pagsapit nito. Excited akong matulog nang maaga para sa simbang gabi kahit na paidlip-idlip ako sa simbahan. Paborito ko ang lakaran pauwi, sinasabayan ng malamig na simoy ng hangin ang bawat hakbang naming magkakapamilya pabalik sa bahay. Tapos kakain kami ng lugaw o kaya e sopas na tinda ng kapitbahay namin. Susundan namin ito ng tulog. Paggising e magkukuwentuhan kami ng mga nakakatawang karanasan ng nakalipas na simbang gabi. Puno man ng pagka-abala sa paghahanda ng mga regalo, may panahon pa rin para umupo kasama ang buong pamilya sa sala para makipagkuwentuhan. Bago matulog, ihehele ako ng mga letra ng mga libro.
Gusto ko ang karoling. Noong bata pa ko, palagi rin akong nangbubulabog ng mga kapitbahay namin, kumakanta ako nang malakas, habang hinihintay ang kalansing ng barya mula sa bulsa ng mga kapitbahay namin. Ngayon, nakakatuwa pa ring marinig ang paulit-ulit at iba-ibang bersyon ng Ang Pasko ay Sumapit, inawit ayon sa pakakarinig ng mga makukulit.
Gusto ko ang noche buena. May handa o wala, masaya ang pamilya. Sinisimulan ito palagi sa pagsisimba at pagdarasal. At tinatapos sa mainit na pagbati ng Maligayang Pasko.
Gusto ko ang ideya na ang Pasko ay para sa pagmamahal at pagbibigayan. Maraming mga gustong mag-abot ng biyaya. Anumang regalo ay nakakapagpasaya. Higit sa lahat ang presensya. Sana araw-araw ay maging Pasko lagi.
Subscribe to:
Posts (Atom)