Kaya mahal ko si Ebe

Kasi nilalapatan niya ng musika ang istorya ng buhay ko sa partikular na panahon. Nagsimula ko siyang makilala noong ako'y nasa kolehiyo sa UP. Sugarfree ang tugtog ng buhay-kolehiyo ko. Sila rin ang tugtog ng buhay-pag-ibig ko, noon, hanggang ngayon. At kahit wala na ang banda, buo pa rin ang musika sa tulong ni Ebe.

Tinutulungan ako ni Ebeng umawit sa gitna ng ulan.

Boto-boto

Nagkaroon ng mock elections sa UP. Ayon sa resulta, si Villar ang iboboto ng karamihan ng mga taga-UP kung sakaling ngayon na ang eleksyon. Oo, nga't may sariling opinyon ang mga kaeskwela ko. Gayundin naman ako. Napataas ang kilay ko sa balita. Ang problema ay ang mismong resulta. Ano na ang nangyari sa political consciousness ng sinasabing mga cream of the crop? Kung ang kandidato ng cream of the crop ay yung maykayang magpalast-song syndrome sa mga botante, mukhang may problema tayo niyan.

Hindi kasi iyon ang itinuturo ng UP. Sa pagkakaalam ko, lalo na sa kolehiyong pinanggalingan ko, pumipili ng kandidato ang mga taga-UP batay sa kapasidad nitong magdala ng pagbabago at pagtatama sa mga baluktot. Hindi sa kakayahang magbaluktot halimbawa ng kalsada para maiba ang daan. Sa mga palihan sa klase, ayaw ng mga isko at iska ng korapsyon. Maliban na lang kung totoo ang kasabihang iba ang teorya sa praktikal.

Wala nang mahigop na magandang balita pagdating sa eleksyon nitong mga nakalipas na araw. Parang nilagang buto-buto, puro sabaw, walang laman.

Kanina habang nakasakay ako sa tricycle palabas ng lugar namin, nakakita ako ng dilaw na laso. Para sa karamihan ng mga Pilipino, ang ibig sabihin niyon ay kalayaan at katapangan ng mga Pilipino. Ibig sabihin daw niyon ay pagiging malaya ng bayan. Iisa tayo at ang bayang iyan. Tayo ang nakulong sa sarili nating pag-iisip, tayo ang naapi ng sarili nating sistema. 

Ayokong pakain sa sistema. Hangga't maaari, ayokong palamon sa alon.

Isang EDSA

Para sa akin, isa lang ang EDSA. At iyon yung naganap 24 na taon na ang nakaraan. 

Kinikilala ko ang rebolusyong itong sinilaban ng kagutuman hindi ng tiyan ng kapangyarihan  kundi ng diwa at kaluluwa ng isang bayang iniluwal sa kahirapan. Nang mga panahong iyon, ang lumaban ay para sa bayan. Hindi para labanan ang isang tao o pamilya, kundi para labanan ang pwersang nagdudulot ng uri ng tao o pamilyang kumakamkam sa lahat ng maaaring kamkamin. Ang lumaban noon ay para itaya ang buhay para sa kalayaan mula sa pagkabulag.

Hindi tulad ng ibang EDSA na naging labanan ng tao sa tao, ng politiko sa politiko, ng walang pag-asang maidudulot laban sa isa pang wala ring maidudulot na tama. 

Hindi ako naniniwala sa ibang EDSA maliban sa EDSAng kinamulatan ko simula noong 2 buwang gulang pa lamang ako. May mga kung anong nagliliparang maingay sa itaas ng bubong namin, at may kulay dilaw. At may isang balong nakadilaw ang naglakas loob humarap sa taumbayan. Hindi niya kailangan ng kapangyarihan ngunit kinailangan niya ito para samahan ang bayan sa laban. 

Ang mga sumunod na EDSA ay gaya-gaya lang. Totoong pag-aaklas, pero kulang sa rebolusyon. Walang dilaw. May layas, walang laya.

Ang EDSAng nangyari 24 taong na lumipas, ay makapangyarihan. Nabigyan nito ng damit ang bayan. Manipis pero sapat na para sabihing mahirap man ay may dangal.

Pasko na naman

Pasko na naman. O kay tulin ng araw.

Gusto ko ang Paskong Pinoy. Noong bata pa ko, palagi kong inaaabangan ang pagsapit nito. Excited akong matulog nang maaga para sa simbang gabi kahit na paidlip-idlip ako sa simbahan. Paborito ko ang lakaran pauwi, sinasabayan ng malamig na simoy ng hangin ang bawat hakbang naming magkakapamilya pabalik sa bahay. Tapos kakain kami ng lugaw o kaya e sopas na tinda ng kapitbahay namin. Susundan namin ito ng tulog. Paggising e magkukuwentuhan kami ng mga nakakatawang karanasan ng nakalipas na simbang gabi. Puno man ng pagka-abala sa paghahanda ng mga regalo, may panahon pa rin para umupo kasama ang buong pamilya sa sala para makipagkuwentuhan. Bago matulog, ihehele ako ng mga letra ng mga libro.

Gusto ko ang karoling. Noong bata pa ko, palagi rin akong nangbubulabog ng mga kapitbahay namin, kumakanta ako nang malakas, habang hinihintay ang kalansing ng barya mula sa bulsa ng mga kapitbahay namin. Ngayon, nakakatuwa pa ring marinig ang paulit-ulit at iba-ibang bersyon ng Ang Pasko ay Sumapit, inawit ayon sa pakakarinig ng mga makukulit.

Gusto ko ang noche buena. May handa o wala, masaya ang pamilya. Sinisimulan ito palagi sa pagsisimba at pagdarasal. At tinatapos sa mainit na pagbati ng Maligayang Pasko.

Gusto ko ang ideya na ang Pasko ay para sa pagmamahal at pagbibigayan. Maraming mga gustong mag-abot ng biyaya. Anumang regalo ay nakakapagpasaya. Higit sa lahat ang presensya. Sana araw-araw ay maging Pasko lagi.