Kurot.
Paglawig ng linya palayo.
Paglapit muli.
Hampas sa batok
Distansyang lumiliit sa bawat kislot.
Hawak.
Mas masarap kang katabi.
Kahit na kalahati ng panahon nag-aaway lang tayo.
Mas gusto ko pa rin ang ingay na gawa ng mga pag-aasaran natin
Kaysa ang katahimikang dala ng pagwawalang-bahala
Hindi ko man sabihin
alam kong alam mong
natatahimik ang puso ko
sa ingay nating dalawa.
-h
Showing posts with label Faith. Show all posts
Showing posts with label Faith. Show all posts
Saturday, March 31, 2012
Saturday, March 10, 2012
This line from me
I had a conversation with Mama while walking along San Isidro road in Libmanan, Camarines Sur last Wednesday. We landed on the issue of my cousins who got married with the wrong people (by wrong people, I mean those who are lazy and wouldn’t want to lift a finger in order to set their lives straight, and who in the process end up as burdens to my beloved cousins) or for the wrong reasons (by wrong reasons, I mean, those who married because they got pregnant or impregnated someone). The exchange went from something very factual to opinionated.
I recall blabbering this line: I believe naman that love can sometimes be blind. Ok na ko sa love is blind, ‘wag lang love is crazy at love is stupid. I can’t take that. I’d rather be single for the rest of my life if I’d get a stupid man for a husband.
In my peripheral view, I think I saw Mama smiled.
-h
Labels:
A young woman journeys,
Edad Midya,
Faith,
LIFE
It is better to lose a few battles in order to fight for your dreams
A man was in a bar with his group, when an old friend entered. He had lived his life trying to go down the right path, but to no avail. “I should give him some money”, he thought to himself.
But the friend was now rich, and came to the bar that night just to pay all the debts he had incurred over the years. In addition to repaying the loans given to him, he ordered a round of drinks for everyone.
When asked how he had become so successful, he replied, that until days ago he was living as the “Other”.
“What is the Other?” asked Pilar.
“The Other believes that the obligation of man is to spend a lifetime thinking about how to have security so not to die of hunger when getting old. Therefore, living as the Other you fail to discover that Life also has plans, and they may be different.”
“But there is danger. And there is suffering”, the people said in the bar, who had begun to listen.
“No one escapes the suffering. So it is better to lose a few battles in order to fight for your dreams, then to be defeated without even knowing what you are fighting for. When I discovered this, I woke up determined to be what I always really wanted to be. The Other stood there in my room watching.
Although it sought to scare me sometimes, I did not allow it to return. From the moment I pushed the Other out of my life, the divine energy worked its miracles.”
Although it sought to scare me sometimes, I did not allow it to return. From the moment I pushed the Other out of my life, the divine energy worked its miracles.”
in Paulo Coelho's book “By the river Piedra I sat down and wept”
Friday, February 17, 2012
Kaya mahal ko si Ebe
Kasi nilalapatan niya ng musika ang istorya ng buhay ko sa partikular na panahon. Nagsimula ko siyang makilala noong ako'y nasa kolehiyo sa UP. Sugarfree ang tugtog ng buhay-kolehiyo ko. Sila rin ang tugtog ng buhay-pag-ibig ko, noon, hanggang ngayon. At kahit wala na ang banda, buo pa rin ang musika sa tulong ni Ebe.
Tinutulungan ako ni Ebeng umawit sa gitna ng ulan.
Tinutulungan ako ni Ebeng umawit sa gitna ng ulan.
Labels:
A young woman journeys,
Faith,
Filipino,
Musika
Wednesday, February 15, 2012
power
“I kind of define power now by having the
confidence to make your own decisions and not be swayed by other people. And be
brave and fearless to know that even if you do make a wrong decision, you made
it for a good reason.”
— Adele, photoshoot for Vogue, 2012
— Adele, photoshoot for Vogue, 2012
Honestly, I don't know if letting you go was a right or wrong decision for me. I was never given the chance to decide before I committed the act. The circumstances stopped me from weighing the pros and cons. You did not give me the luxury of time. You did not tell me you were leaving.
I'm not writing this because I want you to know about how I am thinking right now. That is the least of my concerns. I'm writing this because I want myself to know that it's fine if I made some life-changing actions without having thought about it. I'm writing this because I want to tell myself that it's ok to have risked letting go without actually knowing why.
I have no idea if somewhere along I'd find out the answers. But one thing is sure,this life can't wait. I, too, have my own journey to continue.
But in case, just in case, you know, I won't be too far yet.
Monday, February 13, 2012
Reading signs
I used to think that God spoke to me through signs. For a long time in my life, I believed that He communicated with me through things and symbols. Pachelbel canon rang in the forthcoming connections with my first love, floods in my dreams connoted a problem in the family, disrupted schedules of activities with a special someone meant not-for-each-other, disinterest to show up to an event meant something wrong is going to happen, etc. etc.-- assumptions which, in retrospect, proved to be right.
But somewhere along my journey, I have gradually lost touch with my sign-reading capacity in certain important areas of life.
While reading today's gospel, I felt that indeed, I now have difficulty decoding signs. Sometimes, God is already shouting His message to me, but I have gone deaf to them. These days, I tend to think about things my own way, relishing the new-found independence I've gotten from being a young professional. I have forgotten about my focal point-- His Love. Fear of rejection, fear of being out-of-control, fears conjured from bitter experiences all the more make me lose focus, hence, my losing of the gift of reading signs from my Father. Something got me blinded-- myself.
And knowing this, from this point onward, I'll try to mend my blinded eyes by clearing away pride, fears, and false courage. I recognize that alone, I cannot make it. And that I have a Father God.
Friday, February 10, 2012
Two kids crossed the street this morning
The scenery evoked a smile on my lips, triggering an old memory.
I was in college then, homeward bound after a morning class. As I was walking along, I saw a very old couple, they seemed like they're already on their 90s, with their crooked spines, crossing the street, holding each other's hand as they trod the pavement with their trembling knees. For a while, my world halted to take a longer look at the beautiful , rather magical, scene in front of me. In that few minutes of watching the old couple walk from one side of the road to the other, a dream was born.
And that happened also, days before Valentine's.
Monday, February 6, 2012
Dahil kaya ko.
Sisimulan ko sa hapon ang araw ko. Bakit hindi, kaninang umaga e nakadikit lang sa kama ang katawan ko. Ang lamig kasi sa Manila. Parang nasa Baguio lang ako. Pero nung bandang hapon, uminit ang araw.
Papunta ako sa lugar ng meeting namin para sa isang formation program para sa mga empleyado na niluluto ng opisina namin. Nakatabi ko sa jeep ang teacher ko sa MSEP (Musika, Sining, Edukasyong Pangkatawan), si Ma'am Christine Ornido (tanda ko pa sya bilang kamukha talaga niya ang isa kong tita). Nagkwento siya tungkol sa pagreretiro ng mga magagaling na teachers sa public school na pinasukan ko noong grade school. Wala na raw si Ma'am Tesoro (yung terror naming Science teacher), kakaretire lang daw. Principal na raw yung asawa niya sa ibang school, at siya patuloy pa rin ang pagtuturo sa grade school namin. Sabi niya, ibang-iba raw ang mga estudyante ngayon kaysa sa batch namin. Magaling daw talaga kami kumpara sa mga bata ngayon. Masyado raw kasing maikli ang attention span nila kumpara samin. Sabi ko naman, malaking bagay ang dedikasyon ng mga guro sa pagtuturo. Naalala ko noong panahon namin, pagkatapos ng morning session sa klase e may out-of-classroom sessions pa kami kasama ang mga teachers sa major subjects. Ngayon daw, parang tinatamad na ang mga bagong teachers.
Dun ko masasabing ang swerte ko dahil kabilang ako sa henerasyon ng masisipag na mga guro. Kung noon, halos manginig ako sa kasungitan ng ilan sa kanila, ngayon nagpapasalamat ako dahil ang pamamaraan nila sa pagtuturo ang nagpabuti sa landas na tinatahak ko. Naaalala ko, magagaling talaga ang mga naging guro ko, madalas silang makapag-train ng mga estudyanteng pang-regional ang kapasidad sa subject proficiency. Madalas kaming manalo sa mga district at division contests sa ilalim nila. Sa ngayon, halos negatibong lahat ang nakukuha kong feedback tungkol sa mga bagong guro at bagong henerasyon ng mga estudyante. Hindi ko maiwasang malungkot para sa alma mater ko.
Kaya nga inalala kong lalo ang bilin sa'kin ng paborito kong class adviser na pumanaw na, "Patunayan mong kaya mo, kasi alam kong kaya mo. Just be strong and be humble."
Patutunayan kong tama ang mga sinabi niya at ng mga naging guro ko tungkol sa akin. Sa ganitong paraan, magpapasalamat ako sa kanila.
Nag-igting ang kagustuhan kong ayusin ang mga pagkukulang na nagawa ko sa nakalipas na taon. May oras pa ko, at maraming umasa sa akin noon na kaya ko.
Monday, January 30, 2012
What I cannot change
During last night's mass, Fr. Manny, our parish priest, delivered a very fitting homily regarding the power of Jesus to cast out demons. He started off with a story of a woman who was presumed to be possessed by a bad spirit, which he later found out as having been possessed with another "spirit". It turned out that the woman was having some sort of a nervous breakdown because she was hiding something from her parents-- her pregnancy. Fr. Manny shared this with the woman's parents who fortunately celebrated the coming of the baby into their family. The woman must have felt desperation and hopelessness in her situation, which led her to act as if she was being possessed. She thought her unwanted pregnancy would cause bitterness inside her family, but it turned out that her parents knew better.
Fr. Manny wrapped up the homily with the assurance that God is in control of our lives. And I know, He is.
As he was delivering his homily, I was introspecting, trying to connect the words he was saying to the thoughts and feelings in my heart. The voices around which claim my alone-ness are lying. My God is in control. I'm glad I cannot change that.
Fr. Manny wrapped up the homily with the assurance that God is in control of our lives. And I know, He is.
As he was delivering his homily, I was introspecting, trying to connect the words he was saying to the thoughts and feelings in my heart. The voices around which claim my alone-ness are lying. My God is in control. I'm glad I cannot change that.
Thursday, January 19, 2012
Outrance
Kagabi nakausap ko sa telepono yung ideal boss ko. Inaya niya kong magsulat. Siyempre, gusto ko! Excited na akong magsimula ng bagong kabanata. Cliche na kung cliche pero totoo pala talaga ang mga cliche. Every ending marks a new beginning.
May natapos mang bahagi ng buhay ko, meron namang nagsisimula.
Minsan nasabi ng isang teacher sa Ateneo High School na maganda ang lobong de-patpat, pero mas gusto pa rin daw niya ang lobong de-tali. "Maganda nga ang lobong de-patpat pero hindi naman lumilipad."
Sa nakalipas na mga taon, pakiramdam ko lobong de-patpat ako. Maganda naman ang kinalalagyan ko pero hindi ko naman magawa ang gusto ko. Gusto ko yung mga ginagawa ko, pero hindi gustung-gusto. Tamang gusto lang.
Pero sabi nga ni Karen Kingsburry, "Life is too short for half-hearted connections and meaningless run-throughs." Napaikli ng buhay para makontento na lang sa kung anong nandyan.Kelangang sumugal ng tao hindi lang para maging masaya kundi para maging lubos na masaya. Kelangang sumubok ng tao para kuhanin ang pinakamakakapagbigay kahulugan sa buhay niya. Hindi lahat ng pagkakataon ay pagkakataong maging lubos ang kasiyahan kaya naman kapag dumating ang pagkakataong nagdadala nun, dapat lang na sumugal.
Alam kong tama ang desisyong gagawin ko.
May natapos mang bahagi ng buhay ko, meron namang nagsisimula.
Minsan nasabi ng isang teacher sa Ateneo High School na maganda ang lobong de-patpat, pero mas gusto pa rin daw niya ang lobong de-tali. "Maganda nga ang lobong de-patpat pero hindi naman lumilipad."
Sa nakalipas na mga taon, pakiramdam ko lobong de-patpat ako. Maganda naman ang kinalalagyan ko pero hindi ko naman magawa ang gusto ko. Gusto ko yung mga ginagawa ko, pero hindi gustung-gusto. Tamang gusto lang.
Pero sabi nga ni Karen Kingsburry, "Life is too short for half-hearted connections and meaningless run-throughs." Napaikli ng buhay para makontento na lang sa kung anong nandyan.Kelangang sumugal ng tao hindi lang para maging masaya kundi para maging lubos na masaya. Kelangang sumubok ng tao para kuhanin ang pinakamakakapagbigay kahulugan sa buhay niya. Hindi lahat ng pagkakataon ay pagkakataong maging lubos ang kasiyahan kaya naman kapag dumating ang pagkakataong nagdadala nun, dapat lang na sumugal.
Alam kong tama ang desisyong gagawin ko.
Tuesday, January 17, 2012
Bantay-Bata ang eksena
Ginagamit siguro talaga ng Diyos yung mga problema at sakit para lalo akong mapalapit sa kanya. Hindi naman siguro siya sadista o anuman, pero sa tingin ko mayroong kakaiba sa sakit na nakakapagpalapit sa akin sa Kanya. Parang bata, kapag natatakot, lalong humihigpit ang kapit sa kamay ng kasamang matanda. Hindi naman kagagawan ng matanda na mapunta sa nakakatakot na lugar ang batang inaalagaan niya. Hinahayaan lang niyang magliwaliw ang bata sa malaking parke tapos kapag nakakita ng nakakatakot na anuman yung bata, tatakbo siya palapit sa bantay niya. Ang Diyos ang bantay, mabait na nakatunghay sa akin. Ako ang bata--- nagliliwaliw. Sa mga oras ng takot at dilim, alam lang niyang sa kanya ako babalik. Pwedeng bukas pag-ibis ng takot, aalis ulit ako para maglaro. Pero nandyan lang Siya, hindi umaalis.
Monday, July 18, 2011
I won't let go
Here's a song to start the week. I hold on to my faith that God will hold me tight and won't let go.
Sunday, July 3, 2011
Pagmumuni-muni
Habang nag-aayos ako ng mga papel sa study area ko, nahalungkat ko ang mga articles na naisulat ko nung huling taon ko sa kolehiyo. Natuwa ako sa mga isinulat ko. Ganun pala ko mag-isip nun. Iyon pala ang mga pinoproblema ko-- pagtatapos ng college nang may honor, pagsasubmit ng thesis sa tamang oras, pagbabasa ng classics, paglalakad, lovelife na walang life. Dati akala ko iyon na ang pinakamatinding mga problema sa mundo. Hindi pala.
Ang lahat ng mga bagay na pinoproblema ko nung nasa kolehiyo pa ko ay sneak preview pa lang pala ng mga darating na problema. Mas marami pa palang mas mahalagang bagay sa mundo kesa sa inaakala ko. Hindi sinabi ng mga college professors ko na ganito pala kalawak ang mundong pagtatapunan nila sa amin...
Ang lahat ng mga bagay na pinoproblema ko nung nasa kolehiyo pa ko ay sneak preview pa lang pala ng mga darating na problema. Mas marami pa palang mas mahalagang bagay sa mundo kesa sa inaakala ko. Hindi sinabi ng mga college professors ko na ganito pala kalawak ang mundong pagtatapunan nila sa amin...
Saturday, July 2, 2011
Great Perhaps
Sabi ko ayoko na ng mga "what if's". Pinangako ko yan sa sarili ko simula noong nagdesisyon akong bitiwan ang isang posibilidad na matagal na panahon kong hinawakan. Hindi ko sigurado ang kalalabasan ng magiging desisyon ko pero ayoko na ng mga tanong na habambuhay na magmumulto sakin, lalo na sa mga bagay na alam kong mahalaga para sakin.
Ngayon ko lang to gagawin. Susugal ako. Hindi ko kabisado ang patakaran ng laro dahil nga sa madalas kong pagtakas, pero susubukan kong tumaya.
Malay ko,baka sakali.
Ngayon ko lang to gagawin. Susugal ako. Hindi ko kabisado ang patakaran ng laro dahil nga sa madalas kong pagtakas, pero susubukan kong tumaya.
Malay ko,baka sakali.
The Future has an Ancient Heart
"There is so much ahead that’s worth seeing; so much behind you can’t identify at top speed. Your teacher is correct: You’re going to be all right. And you’re going to be all right not because you majored in English or didn’t and not because you plan to apply to law school or don’t, but because all right is almost always where we eventually land, even if we fuck up entirely along the way." - from Dear Sugar
Sunday, June 26, 2011
from Letters to Juliet
The greatest love story ever told is your own.
Labels:
A quote a day,
A young woman's journey,
Faith,
pelikula
Thursday, June 2, 2011
Thursday, May 26, 2011
Paghabol
Kanina, nasa bahay yung mga pamangkin ko. May hawak na baril-barilan yung apat na taon kong pamangking lalaki, sabi niya, "Tita, babarilin ko yung bag mo!" Napatigil ako at tiningnan ko siya, nagsasalita na ang dati'y tahimik lang na dumedede sa isang sulok ng bahay namin. Napatingin ako sa mga kapatid niya, ang lalaki na nilang lahat. Suot ng panganay yung isa kong sandals habang naglalaro. Halos matakpan na ng buo niyang paa yung sandals ko.
Umuusad na ang mga taon.
Madalas kong banggitin nitong mga nakalipas na araw na tumatanda na ko. Yung mga problema lang dati ni Mama at Papa, iniisip ko na rin ngayon at siguro, sa dami ng plano ko pa sa buhay, higit pa. Pakiramdam ko bigla ay naghahabol ako. Dati nauunahan ko ang panahon. Ngayon, mas madalas kong nahuhuli ang sarili kong naghahabol dito.
Hindi ko na maalala ang oras na nagsabay kami ng orasan. Parang hindi yata nangyari yun sa buong buhay ko. Kung di ako nauuna ay nahuhuli naman ako. Nitong mga nakalipas na araw, mas nahuhuli na ako.
Sinusubukan kong bilisan ang mga hakbang ko, pero hindi ko naman alam kung saan ako dadalhin ng mga ito. Ang alam ko lang, kailangan kong habulin ang oras. Ang pupuntahan ba ng buhay ay isang pagkakataon o isang lugar? Naisip ko kanina, baka mali ang hinahabol ko.
Umuusad na ang mga taon.
Madalas kong banggitin nitong mga nakalipas na araw na tumatanda na ko. Yung mga problema lang dati ni Mama at Papa, iniisip ko na rin ngayon at siguro, sa dami ng plano ko pa sa buhay, higit pa. Pakiramdam ko bigla ay naghahabol ako. Dati nauunahan ko ang panahon. Ngayon, mas madalas kong nahuhuli ang sarili kong naghahabol dito.
Hindi ko na maalala ang oras na nagsabay kami ng orasan. Parang hindi yata nangyari yun sa buong buhay ko. Kung di ako nauuna ay nahuhuli naman ako. Nitong mga nakalipas na araw, mas nahuhuli na ako.
Sinusubukan kong bilisan ang mga hakbang ko, pero hindi ko naman alam kung saan ako dadalhin ng mga ito. Ang alam ko lang, kailangan kong habulin ang oras. Ang pupuntahan ba ng buhay ay isang pagkakataon o isang lugar? Naisip ko kanina, baka mali ang hinahabol ko.
Friday, April 22, 2011
Subscribe to:
Posts (Atom)

